Dagboek Studenten

Volg onze Nederlandse en Vlaamse studenten tijdens hun studieperiode in Cairo. Lees hier verhalen van 2016 en voorgaande jaren.

I-dunya kida (Februari 2016)

Hoewel wij beiden al eerder de sfeer van de Arabische cultuur hebben geproefd in andere landen, blijkt Egypte tot nu toe een op zichzelf staand karakter te hebben. Dit kwam echter niet geheel als een verrassing, aangezien dat praktisch het eerste was wat de leraren ons probeerden duidelijk te maken toen we net waren aangekomen in dit land. Eigenlijk werd de beste manier om dit unieke land te omschrijven ons al meteen voorgeschoteld tijdens de eerste les Arabisch; i-dunya dauwsha,i-dunya zahma, i-dunya fauwda.
       Het favoriete auto-onderdeel van de Egyptenaar is overduidelijk de toeter, en deze wordt dan ook in alle denkbare situaties gebruikt. Doorgaans denkt men dan aan gevaarlijke situaties of agressie, maar de gemiddelde Egyptenaar gebruikt het voor alles; gevaar, ongeduld, irritatie, vreugde, of simpelweg een blijk van aanwezigheid in het drukke verkeer – ik toeter dus ik besta. I-dunya dauwsha, de wereld is luidruchtig, omschrijft de soundtrack van Caïro: getoeter, geschreeuw en het geluid van duizenden auto’s op één vierkante kilometer.            
       I-dunya zahma, oftewel de wereld is druk, verleent zich niet alleen voor het verkeer, maar voor vrijwel alle openbare plekken in de stad. Of je nu op straat bent, in een park of in de metro, overal zie je mensen lopen, zitten, praten, schreeuwen, eten of slapen. In een rij staan is de dagelijkse routine, alhoewel een buitenlander als graag geziene gast hier in sommige gevallen aan ontkomt. Waar je echter niet aan ontkomt als de ‘typische’ westerling is de stortvloed aan fotoverzoeken van de nieuwsgierige Egyptenaar.            
       Als bezoeker van de stad kom je in aanraking met het ogenschijnlijk levensgevaarlijk oversteken van de straat. Je moet niet de illusie koesteren dit in een enkele etappe te bewerkstelligen, maar stapsgewijs zal je de overkant bereiken – tenminste, inshallah. De chaotische wereld, i-dunya fauwda, lijkt voor buitenstaander wetteloos en zonder structuur, maar algauw merk je dat er in dit land simpelweg één gouden regel bestaat – het darwinistische survival of the fittest. Een driebaansweg betekent hier een vijfbaansweg, men wordt tijdelijk blind in de buurt van een stoplicht, zebrapaden zijn strepen die dienen als decoratie op de weg, en rechts gaat voor – tenzij de bestuurder van links toevallig een grotere auto bezit.
       De meest gebruikte verklaring voor de chaos, het lawaai en de drukte is simpelweg i-dunya kida, of, c’est la vie. Want hoe verbazingwekkend het voor een buitenstaander ook kan zijn, misschien is het juist wel het aan de laars lappen van regels en de interactie die daarvan het resultaat is, waardoor het hier werkt.   

Bob Claassen & Jacobijn van den Berg

Cairo impressions (Maart 2015)

door Stefan Langenberg

On January 25th 2015, I arrived in Cairo. That was also the first day I met the Egyptian traffic, and more specific, the Egyptian taxi drivers. My taxi driver had no idea where he had to go, but apparently that is no problem in Egypt. He just asked every person he saw where he had to go. So, after a long flight and a long drive, I finally arrived at the hostel where I could enjoy the nice weather and a Pepsi (which is Egypt’s favourite drink I guess), hoping that the nice weather would last. But unfortunately it didn’t. In the one month I’ve been here, I’ve already encountered rain and cold; two things I didn’t expect to find in Egypt. And I’ve experienced my first sandstorms!

My first objective in Cairo was finding an apartment to rent. I already spoke with some people on Facebook so I had my first viewing the day after I arrived. To get there (Midan KitKat), I had to cross the bridge separating Zamalek from al-Agouzah and this meant I had to risk my life (literally)  to cross the road. Finding the apartment seemed a difficult task as well, because most people don’t know the street names here. When I eventually found the address and saw the place, I was sold. So after day one, I found my apartment for the next 4 months, off for a good start!

Let me write a little bit about my impressions about Egypt so far. The thing that stands out above all others, is the traffic. It’s incredibly busy and most people drive like maniacs (no offense). If you want to cross the road, you have to evade all the cars to safely reach the other side. One of the most important hobbies for Egyptians is honking their horns, which they do for no reason whatsoever. The second thing I want to mention is the pollution here in Cairo. If you go to the Cairo tower, or any high building, you can clearly see a layer of smog lying on the city. The first few days in Cairo, my throat was sore the whole time. Nevertheless, Cairo has beautiful places but outside these places, dirt, rubbish and decay are noticeable throughout the city, which is a pity.

I would like to dedicate a whole paragraph to the bureaucracy in Egypt. 3 weeks after we arrived, me and two of my friends went to the Mogamma, the centre of Egypt’s bureaucracy, to extend our visas. When we walked into the building, it was as if we had entered another world. There were people everywhere and we had no idea where we had to go. A man came to us and told us to go to the first floor. We walked through a metal detector which went off, but no one really cared so we were allowed to walk through. We entered a hall where we were sent to window number 16. We found out that we had to pick up an application form, which was at a window at the other side of the hall. There they told us that we had to pick it up at window 16, the first window we were send to. So we went back and indeed, they gave us the application form. Why they didn’t gave it the first time? No idea. We filled out the forms, gave them back with a photo and a copy of the passport and went to yet another window to buy 4 stamps for the visa. Then we were sent to window 16 again, where we were told that we had to return the following day. The next day we went back, in the morning, and we had to give our passports and return at 1 P.M. We left without our passports in the hope that we would get them back (In Sha Allah). In the afternoon we went for the third time to the Mogamma. What we saw was just amazing, and not the positive kind of amazing. In one small corridor there were at least 50 people waiting at one window. Behind that window there was one woman who was holding up pictures and if you recognized yours, you had to scream and the passport would be given to you. However, we were standing all the way at the back so we could never reach the window. Because of that, our passports were passed through the crowd and we obtained them. No check of any kind. If you want to experience Egypt’s bureaucracy, go to the Mogamma and try to extend your visa. It’s an experience of a lifetime.

I would like to end with some words about the institute itself.  The institute is a beautiful building with amazing staff. The guards, the receptionist and the teachers are all wonderful. If you have any question or problem, you can go the receptionist and she will help you, and it doesn’t matter if you have a problem with your cleaning lady or with the doorman, or you just have a question about how to get to Alexandria, she will do everything she can to help. The guards are always smiling when you enter and are always willing to help you with Arabic. The teachers are all amazing in their own way. I just finished my fourth week studying at the institute and I can see the improvement. We have to work very hard in and outside the classroom but there is always time for a joke or two (or more). I’m very happy to study at the institute and I know this will be an experience I’ll never forget.  

Stefan

Studiereis naar Dakhla (2012)

door Koen van Eijnde

Eind februari (27 februari – 2 maart) was het weer zover: de jaarlijkse studiereis met onze studenten. Dit jaar zijn we weer naar de oases in de Westelijke woestijn gegaan: Farafra, Dakhla en Bahariyya.

We vertrokken ’s ochtends vroeg en zijn de eerste dag meteen doorgereden tot in Farafra. Nadat we ingecheckt waren in het hotel zijn we met de bus nog snel even naar Bir Sitta, een warmwaterbron, gereden om te genieten van een zonsondergang in een warm bad. Het avondmaal achteraf deed des te meer deugd!

De volgende ochtend hebben we het museum van de lokale kunstenaar Badr bezocht. Hij heeft zijn museum en zijn huis gebouwd met lokaal materiaal (dus vooral palmbomen als steunbalken en lemen stenen als bouwmateriaal) en maakt vooral houten beeldjes, zandsculpturen, en schilderijen.

Hierna zijn we doorgereden naar Dakhla, waar we 3 nachten verbleven zijn. Na aankomst in Dakhla hebben we de heuvel beklommen waar het oude stadje van Mut vroeger lag. Nu wonen er nog maar een handvol mensen in de lemen huisjes, de meesten zijn afgezakt naar het nieuwe stadje en wonen nu in bakstenen huizen. Het uitzicht over de anderzijds platte oase is adembenemend van bovenop de heuvel. Peter Verkinderen, de directeur van het Arabische programma, had die avond moeten toekomen uit Cairo, maar is pas de volgende ochtend aangekomen omwille van een staking bij het busbedrijf.

De volgende dag kregen we een rondleiding van Tony Mills op een Romeinse site, Ismant el-Kharab, waar het “Dakhla Oasis Project” opgravingen doet. Daarna zijn we meteen doorgereden naar de NGO tapijtenfabriek in het dorpje Bashindi, een dertigtal kilometer van Mut.

’s Ochtends meteen na het ontbijt kregen we dan een inleiding door Omar Ahmed op de gewoontes en gebruiken in de oases en over het leven in de oases in het algemeen. Nadien bezochten we, onder leiding van Fred Leemhuis, het stadje al-Qasr wat ‘fort’ betekent in het Arabisch. Vroeger stond op de plaats van het stadje een Romeins fort. Later werden die ruines bebouwd met woningen. Net als in Mut zijn de meeste mensen uit de oude stad vertrokken en wonen nu aan de rand in ‘mooie en moderne’ bakstenen woonsten. Nadien kregen we een bijzonder leuke en interessante rondleiding van Ibrahim Kamel in het etnografisch museum van Mut. Om de dag af te sluiten hebben we met z’n allen een duik genomen in de ‘Magic Spring’ – nog een warmwaterbron.

Onze laatste dag in Dakhla kregen we ’s ochtends eerst een lezing door Manfred Woidich over de dialecten in de verschillende dorpen van de oases. Daarna zijn we meteen doorgereden naar Bahariyya – met een lunch pauze in Farafra – waar we onze laatste nacht hebben doorgebracht. In Bahariyya hebben we ’s avonds in de koude regen (het regende toch wel in de oases!) een heet bad genomen in een warmwaterbron (meer dan 45 graden celsius). De perfecte afsluiter van een interessante en aangename studiereis!


 
Laatst Gewijzigd: 06-03-2016